Op de lokale website van Emmen was vorige week een opsporingsbericht (met foto) geplaatst om zo de tasjesdief te achterhalen.
De tas behoorde toe aan een 67-jarige vrouw uit Emmen, die na het afrekenen van de boodschappen in een supermarkt aan de Weerdingerstraat in Emmen, haar tas bij de balie had laten staan 13 augustus van dit jaar.
Toen de vrouw erachter kwam dat ze haar tas was vergeten, liep ze terug. De tas was toen al verdwenen.

Op camerabeelden van de supermarkt was te zien dat een onbekende vrouw de tas meeneemt, nadat ze sigaretten bij de balie heeft gekocht.

De 29-jarige vrouw bekende de diefstal en vertelde dat ze het geld voor het gezin had gebruikt. De tas heeft ze weggegooid.

Het zou zomaar een script voor een nieuwe James Bond kunnen zijn: tot 2 maal toe ontsnappen met een helikopter, maar dit is gewoon de werkelijkheid van vandaag in Griekenland.

In 2006 ontsnapte Palaikostas al eens met een helikopter uit de gevangenis, afgelopen zondag was het tijd voor Spectaculair ontsnappen ‘The sequel’!
Uitgerekend vandaag zouden Palaikostas de Albanese Rizaj zich voor de rechter moeten verantwoorden voor hun eerdere ontsnapping in 2006.

Op het moment dat Palaikostas en Rizaj gelijktijdig gelucht werden, zweefde een helikopter boven de gevangenis. Via uitgerolde touwladders klommen de topcriminelen naarboven.
Pas bij het wegvliegen opende de bewakers het vuur, zonder enig resultaat.

Om alles nog spectaculairder te maken werd er in de cel van de Albaniër Rizaj een horloge gevonden waar ook mee gebeld kon worden(!).

Een ouder echtpaar vond de helikopter enige tijd later bij een snelweg ten noorden van de hoofdstad Athene. De piloot zat vastgebonden en geblinddoekt in het toestel. Hij vertelde de politie dat hij was ingehuurd door een koppel dat hem vervolgens had gedwongen naar de gevangenis te vliegen.

Naar het schijnt is het script over deze ontsnappingen nu al genomineerd voor een Oscar.

Omstreeks 8 uur vanochtend zijn twee gewapende en gemaskerde overvallers de HEMA vestiging binnegedrongen.
Daar bedreigde en knevelde ze het twee personeelsleden.
De overvallers gingen er met een onbekend bedrag vandoor. De politie heeft tot 11:15 tevergeefs een zoektocht in het pand gehouden.

Lijkt me dat de goud en juwelen van gisteren een stuk langer houdbaar zijn dan de gestolen rookworsten

De overval ging netjes volgens het boekje.
De dames waren netjes gemaskeerd, vroegen vriendelijke doch dringend om geld en juwelen om vervolgens zonder slachtoffers te maken weer te verdwijnen.
De vluchtauto is later nog terug gevonden, maar zonder een spoor van het geld en de juwelen.

Kijk, en zo hoort het! Gewoon netjes overvallen.
Netjes in keurig ABN vragen om het geld en juwelen en dan zonder schieten weer verdwijnen.
Keurig geëmancipeerd dus.
Nu maar hopen dat de dames tevreden zijn met de buit, en ze niet vrolijk komen omruilen met de smoes ‘mijn man had deze uitgezocht, maar ik vind ze toch niet zo mooi’

Wat er in vredesnaam aan de hand is ? Een ezel is door een Egyptische rechter veroordeeld tot 24 uur gevangenisstraf wegens het stelen van een maïskolf
De eigenaar van een stuk landbouwgrond, een instituut voor agrarisch onderzoek, had bij de politie geklaagd dat geregeld gewassen verdwenen.

De helden van de lokale politie twijfelden geen moment en zette een checkpoint op om zo het dier op heterdaad kunnen betrappen en arresteren.

De eigenaar van de ezel kwam ook niet geheel ongeschonden uit de rechtszaak van de eeuw : een boete van 50 Egyptische pond (ongeveer 6 euro).

Overigens is dit niet de meest bizarre uitspraak voor dieren die ik ken, ik vraag me tot op de dag van vandaag nog steeds af hoe een kip zijn nachtrust kan overleven in een met glaswol geisoleerde geluiddichte doos …

De Telegraaf vertelt het verhaal over een mistige nacht, 21 jaar geleden. Duyvendak zit met met 2 andere personen in een auto die bij een verkeerscontrole aangehouden wordt.
De politie vertrouwd het niet, maar laat ze gaan. De politie probeert ze ondertussen te achtervolgen.
Door weersomstandigheden verliezen ze de verachten uit het oog.
De volgende ochtend word duidelijk dat er die bewuste nacht een aanslag is gepleegd op een militaire zendmast in die regio.
Er werd een speciaal team geformeerd en Duyvendak was hoofdverdachte nummer 1.

Wijnand Duyvendak, geboren 30-11-1957 te Markelo. Een voormalig opsporingsambtenaar: „De BVD had een vuistdik dossier over de man. Hij was volgens de geheime dienst betrokken bij zowel de Makro-branden als de Shell-aanslagen. Duyvendak zat er heel diep in en speelde een sleutelrol binnen het netwerk. Hij had zijn sporen toen al verdiend als lid van Onkruit. Enkele figuren die later bekend zouden worden als RaRa-verdachten, behoorden in die tijd tot zijn intimi.” 

Naar aanleiding van het gestarte onderzoek werd er dus op 11 april 1988 een inval gedaan in 7 verschillende panden, waaronder het pand waar Duyvendak woonachtig was.
Zoals bekend is, ontkende Duyvendak afgelopen week nog ten stelligste dat men naar hem op zoek was.

Duyvendak bleef destijds verder buiten schot. Binnen politiekringen geldt hij echter nog steeds als een hoofdverdachte achter de aanslagen van toen. „Er was gewoonweg te weinig hard bewijs tegen hem, maar naar onze overtuiging was hij wel degelijk een kernlid van RaRa.”

Aldus de Telegraaf.

Het begon allemaal dinsdag 5 augustus. Duyvendak wilde zijn aankomende boek “Klimaatactivist in de politiek” promoten en haalde een passage uit zijn boek aan waarin hij toegeeft bij een spraakmakende inbraak uit 1985 betrokken geweest te zijn.

Nog geen 24 uur later, woensdag 6 augustus haastte kopstukken van GroenLinks zich om te laten weten nog steeds achter Duyvendak te staan.
Wel namen ze afstand van zijn verleden, maar gezien het feit dat hij zowel bij de sollicitatie voor zijn huidige functie als nu publiekelijk zich verantwoord en inziet dat dit destijds niet de goede weg was, zien ze weinig problemen met Duyvendak.
Op dat moment dachten zowel GroenLinks als Duyvendak zelf dat dit wel weer zou overwaaien.
Niets was minder waar. De put was open, en iedereen die maar een beetje moeite deed om er aan te rammelen kreeg een nog ergere lucht te ruiken.

De volgende dag, 7 augustus, was Duyvendak te gast bij Nova, waarin hij wederom afstand nam van zijn actieverleden en zijn spijt betuigde.
Nou ja spijt, eigenlijk had hij meer spijt van de manier waarop hij gekozen had dit in de media te brengen. Dat hij daadwerkelijk spijt heeft van al zijn daden uit die roerige periode vind ik moeilijk te geloven.

Het was toen heel even stil, maar op zaterdag 9 augustus kwam er in het nieuws dat Duyvendak verdachte is geweest in een onderzoek naar de RaRa.

Even was het toen stil, tot op 14 augustus de open brief van Verberg het begin van het einde inluidde. Er werd die dag nog diverse malen flink aan de beerput getrokken, en aan het eind van de dag kwam het verlossende woord: Duyvendak stapt per direct op.

We kunnen concluderen dat ‘de val van Duyvendak’ volledig aan zichzelf te danken is.

Nu kun je wel gaan zitten jammeren dat de democratie gefaald heeft, en dat we eens moeten gaan nadenken over de manier van internetpubliceren, maar feit blijft dat Duyvendak toch echt zelf deze vergrijpen gepleegd heeft, in de tijdsgeest dat ARPANET nog maar net aan het uitgroeien was naar het huidige internet.

Voor degene die er niet genoeg van kunnen krijgen, nog meer Duyvendak geschiedenis:

Nu verteld Duyvendak tegen wie het maar horen wil dat hij bij de inbraak betrokken was. In 2005 was dat toch echt even anders:

Lastige vragen van journalisten over zijn achtergrond bevallen hem steeds minder. Van enige spijtbetuiging is geen sprake. Hij zegt „strontchagrijnig” te worden van de „verdachtmakingen.”

Duyvendak is dan campagneleider bij Milieudefensie, waar zijn ster snel rijst. Het blad heeft zijn doopceel gelicht en komt tot de verbijsterende ontdekking dat Duyvendak nog een tijdje is verdacht van directe betrokkenheid bij RaRa.
[..]
De mogelijke betrokkenheid van Duyvendak bij RaRa was niet zomaar een gerucht. De Telegraaf staafde die onthulling met politiedocumenten.

Ook was Duyvendak bij andere inbraken betrokken:

Vlak voor zijn verkiezing tot lid van de Tweede Kamer volgt in deze krant een nieuw bericht over het verleden van Duyvendak. Hij blijkt tot gevangenisstraf te zijn veroordeeld nadat hij op heterdaad was betrapt bij een inbraak in een militair complex. Dat gebeurde in zijn hoedanigheid van activist van Onkruit.

Maar gelukkig voor Duyvendak was dat geen enkele belemmering om kamerlid te worden, pas wanneer een rechter iemand uitsluit van het kiesrecht kom je er niet meer in. Zelfs met een strafblad mag je gewoon kamerlid worden.
GroenLinks is zelf ook niet al te vies van ouderwets politiek bedrijven:

GroenLinks had als enige de intrede van Duyvendak in het parlement kunnen verhinderen door vroegtijdig onderzoek te doen. Maar de partij heeft nooit enige aandrang in die richting aan de dag gelegd. Geen wonder. Voorzitter van de partij was tot voor kort Mirjam de Rijk, de levensgezellin van Wijnand, die bovendien zelf als activiste betrokken was bij harde acties.

Al met al kunnen we concluderen dat er maar één wijze actie van Duyvendak is geweest, namelijk het besluit om uit de Tweede Kamer te stappen.

Dit heeft Duyvendak samen met fractieleider Femke Halsema bekend gemaakt op een persconferentie omstreeks 19:15.
Hij heeft zijn excuses aangeboden en nogmaals afstand genomen van zijn actieverleden. Berouw komt na de zonde.
Ik hoop dat meneer Duyvendak netjes zijn wachtgeld zal afstaan, want volgens mij houd GroenLinks daar niet zo van.
Volgens Duyvendak is de uiteindelijke aanleiding om op te stappen de open brief van van oud topambtenaar Verberg geweest.

Duyvendak dacht een beetje ballen te laten zien door ter promotie van zijn nieuwe boek “Klimaatactivist in de politiek”, welke op 20 augustus zal verschijnen, uitgerekend een inbraak waar hij bij betrokken was trots te vermelden.
Helaas voor Duyvendak was nou net die inbraak wat hem vanavond heeft doen opstappen.

Wie even de moeite neemt en in het verleden duikt van Duyvendak komt al snel genoeg beerputten materiaal tegen om de hele voorpagina van de Telegraaf mee te vullen.
Volgens sommige was het oud nieuws, maar dan wel oud nieuws wat ineens heel actueel was.

In mijn ogen is het simpel: mensen die doelbewust keer op keer de wet overtreden om hun eigen idealen aan de man te brengen horen niet in de Tweede Kamer thuis.
Overigens geef je de Telegraaf volgens mij teveel eer, als je die de zege van het opstappen toeschrijft. Volgens mij was er ook weinig nuance te bekennen toen ‘Bluf!’ onder toezicht van Duyvendak opriep tot ‘verstoor de rust van deze onruststokers’ .

Rest mij eigenlijk alleen nog maar 2 wijze woorden van vandaag te citeren: ‘Missie geslaagd‘

Deze lijst is gepubliceerd in het actieblad ‘Bluf!’ op 11 juli 1985.
Niet alleen de adresgegevens werden gepubliceerd, zelfs wanneer deze mensen met vakantie zouden zijn:

[..] en de weken dat ze vakantie opgenomen hebben. Om effe te kontroleren of ze inderdaad weg zijn vermelden we ook de telefoonnummers [..]

Deze publicatie resulteerde in telefonische bedreigingen en intimidaties van de ambtenaren van de directie elektriciteit en kernenergie.
Bij één van hen werden de ruiten met stenen ingegooid, zo blijkt uit de publicatie “Dertig jaar Nederlands Energiebeleid” van instituut Clingendael uit 2005:

Maar erger was dat Bluf ook een lijst met adressen van alle directeuren van EZ en hun medewerkers
had ontvreemd. Dat leidde tot bedreigingen bij mij aan huis en bij mijn collega’s.
Ook zijn er bij mij ruiten ingegooid. Ik ben ook een keer, om het gevaar te keren, op een zaterdagavond
met een hockeystick naar buiten gegaan. Allemaal erg vervelend, maar voor zover
ik kan nagaan heeft het op ons beleid geen enkel effect gehad.

Duyvendak had een van de meest prominente rollen bij de uitgave van het blad ‘Bluf!’. het blad riep op tot harde acties, sabotage, het plunderen van winkels en inbraak bij overheidsinstellingen. Ook gaf het instructies voor het gebruik van valse legitimatiebewijzen en grossierde het in recepten voor explosieven en brandbommen.
Veel methoden en tactieken die de radicale lezers hanteerden, komen voor een belangrijk deel uit zijn koker, aldus onderzoeker Peter Siebelt.
Volgens Siebelt was Duyvendak een “belangrijke mentor van terreurgroepen”.

Overigens lijkt Duyvendak last te hebben van geheugenverlies, want volgens eigen zeggen heeft hij helemaal niets te maken hebben gehad met de feitelijke bedreigingen en kan zich die ook niet herinneren, maar geeft toe betrokken te zijn geweest bij het prijsgeven van de namenlijst in ‘Bluf!’.

Overigens zijn er nog wel meer interessante gegevens te vinden in de uitgave van instituut Clingendael. Op de vraag hoe een het toch kon dat men bij het ministerie van Economische Zaken kon inbreken met als buit plannen en NAW gegevens, en wat de gevolgen waren:

Hoe dat kon is niet helemaal duidelijk geworden. Wel dat het ging om de actiegroep Bluf en
dat men precies wist waar die papieren lagen. Dat was in een afgesloten bureaulade van de
secretaresse van directeur-generaal Verberg. Men verschafte zich via een loopbrug en een
brandladder toegang tot ons pand, Bezuidenhoutseweg 6. Dat pand had, anders dan de hoofdvestiging
van EZ op nummer 30, geen nachtportier. Het was heel vervelend, want Bluf
maakte een aantal nog vertrouwelijke stukken openbaar en dat leidde tot schadelijke, onjuiste
en zelfs malicieuze publicaties

Na de inbraak was er uit naam van “de wraak van jhr. Mr. De Brauw” een persbericht verspreid. In dit persbericht viel o.a. het volgende te lezen:

we deze papierwinkel zo snel mogelijk openbaar zullen maken – u hoort dus nog van ons…

Ik vraag mij af hoe een Duyvendak nog langer in de Tweede Kamer kan blijven zitten. Er komen steeds meer feiten en geruchten rondom zijn verleden naar boven.Het gedraai, gekonkel en spontaan ‘vergeten’ zegt meer dan genoeg.

Hoe kun je publiekelijk een inbraak toegeven, de leiding hebben bij het uitgeven van een blad maar vervolgens niet meer herinneren dat je oproept tot ‘verstoor de rust van deze onruststokers’ wat enkele regels boven die namenlijst staat (die je zelf gestolen hebt!) in de uitgave die onder jou hoede is gepubliceerd?!

Wat mij betreft dient Duyvendak zo snel mogelijk uit de Tweede Kamer te vertrekken, liever gisteren dan vandaag!

Hoewel Duyvendak wilde laten geloven dat hij nooit een verdachte is geweest in het onderzoek naar de RaRa, verklaart een voormalige politieman tegenover de Telegraaf dat hij dat wel degelijk was.
De agent in kwestie was zelf aanwezig bij de huiszoekingen in April 1988 in het pand waar onder andere Duyvendak woonde.

Ik ben zelf aanwezig geweest bij de huiszoeking in het gebouw waar Duyvendak woonde. Hij stond ook op een lijst van verdachten in het RaRa-onderzoek.

Aldus de betrokken politieman.

Ik mag hopen dat dit een ontploffende bom gaat worden in de Tweede Kamer. Hoe kan een volksvertegenwoordiger met zo’n verleden lid zijn van de Tweede Kamer zonder consequenties voor zijn verleden?
Wel lekker makkelijk bij een sollicitatie: ‘Ja meneer, ik heb mij schuldig gemaakt aan inbraak, heling en lidmaatschap van een terreurgroep. Ik neem echter nu afstand van dat soort acties uit het verleden en zie nu in dat oplossingen voor problemen van de politiek moeten komen en dat “vormen van eigenrichting” niet verstandig zijn.’

Ongetwijfeld: wordt vervolgd